Αντέχω τις κακές ταινίες και τις κακές συναυλίες, αλλά όχι το μέτριο φαγητό και τις νερωμένες μπύρες. Η ζέστη στο θερινό δεν μετράει. Τα καλύτερα ποτά πίνονται στα πεζοδρόμια. Η Αθήνα έχει γεμίσει μπεργκεράδικα κι αυτό είναι οκει. Θα κατέβω στην πορεία γιατι αυτό που περισσότερο από όλα δεν αντέχω είναι το άδικο. Τα βιβλία τα ξεκινάω τα καλοκαίρια και τα παρατάω τα επόμενα καλοκαίρια. Στην κίνηση ακούω ραδιόφωνο και podcast, και αν ποτέ καταφέρω να παρκάρω κάθομαι στο αμάξι μέχρι να τελειώσει το τραγούδι. Περιμένω την άνοιξη για να φοράω σκέτα t-shirts.
Αυτό δεν είναι ένα κείμενο για το Παρίσι, το Παρίσι δεν είναι η ελιτίστικη πρωτεύουσα που περίμενα ότι θα δω κι αυτό που τελικά είδα ήταν άνθρωποι να κάνουν εμμονικά (ή μήπως θεραπευτικά) τζόκινγκ σε μια αδιαπραγμάτευτα πανέμορφη πόλη.
